niedziela, 12 maja 2013

Matka Durska między biszkoptami dokonuje postępu





A raczej między młotem a kowadłem, ale niech będzie, że to w domyśle. Sprawa jest bowiem delikatna. I wymagała dyplomacji.
Matka wczoraj swojej Matce oznajmiła, że upiecze biszkopt.
- Upiecz z mojego przepisu, wyjdzie doskonały.
Matka nie powiedziała Matce, iż na biszkopt ma przepis lepszy, doskonalszy wręcz. Wypełza z potrzasku jakoś tak dyplomatycznie, zwracając uwagę, iż rozmowę musi kończyć, bo Godzille się biją. Akurat się nie biły, ale że biją się często, to to nie było nawet kłamstwo. Taki niewinny zabieg negocjacyjny. Przepis Matki matki miał aż 5 jajek – na chłopski rozum – za dużo.
Matka pamiętała, że w jej przepisie, tym doskonałym było masło, ale przepisu całości jakoś nie mogła odtworzyć. Skorzystała więc z okazji – przy okazji bytności, by zapytać Teściową o jej przepis – matka pamiętała, że miał mniej jaj i coś w nim było na rzeczy. Tylko co?
- Już ci podawałam ten przepis ze trzy razy!
- No tak, tak, ale to dobry przepis, więc się gdzieś w akcji zagubił.
Znowu matka dyplomatka. Na szczęście był ojciec, w sensie syn teściowej i jakoś zagadał. Matka dostała przepis. Tylko, że to jednak nie był ten przepis. To nie to – groziło gumą, jak wynikało z jego treści. I co teraz? Ani jeden, ani drugi. Nie było wyjścia. Matka musiała dojrzeć, postawić samodzielne kroki, pokierować się własnym zdaniem i intuicją. Trzeba było dokonać zabiegu odcięcia pępowiny i trzeba było pójść w swoją biszkoptową stronę. Tak się stało. Przyznać muszę, że psychika matki nie ucierpiała, jakoś się jej udało, choć samodzielność była momentami trudna i wyboista. Wzięła matka trzy jaja, a nie pięć, jak sugerowała Matka matki. Dodała masła, wbrew sugestiom Teściowej. I upiekła.

Doskonały, wyśmienity, delikatny, nie za suchy, nie smakujący jak jajecznica i niegumowaty. Matka dojrzała, stała się doświadczoną boginią domową (to określenie brzmi lepiej niż gospodyni domowa, wizerunkowo bardziej adekwatne, więc pozostanę przy nim). I niniejszym zyskała prawo do udzielania rad. Taki biszkoptowy chrzest bojowy. Od dziś żadnych ukłonów w stronę tradycji, oderwanie od korzeni daje lepsze rezultaty. Pępowina odcięta. Niech teraz tradycja zaczerpnie z nowoczesności. Świat poszedł naprzód.
I proszę – długo nie trzeba było czekać!
- Cześć Córka, jak ty to tiramisu robisz? Bo zapomniałam…

I jestem dumna i blada domowa bogini. Ekspert biszkoptowy, doradca Matki własnej. Ponad 30 lat czekania na ten moment. Opłacało się. Ha!
Inaczej mówiąc jajo przegoniło kurę w sferze deserów. Dokonał się postęp, ludzkość uratowana, będzie się nadal rozwijać. Naturalna kolej rzeczy, ale jakież to boskie doświadczenie. Biszkopt został zmieciony z powierzchni w czasie pisania tego tekstu. Czyli bardzo szybko. Teraz trzeba użyć dyplomacji, by umiejętnie wprosić się na to tiramisu.

Dla zainteresowanych:
150 gramów mąki, 150 cukru, 150 masła, proszek do pieczenia i 3 jaja wiejskie. Najlepiej takie kurze – od kur szczęśliwych, pozbawionych depresji – to się przekłada na smak. Zmiksować, w sensie wymieszać, kolejność dowolna, ale najlepiej masło z cukrem, potem jaja i mąka z proszkiem. 180 stopni, pół godziny. Rabarbar uduszony w soku pomarańczowym z cukrem i bitą śmietaną – pełnia szczęścia. Doskonałość, wyrafinowanie i kwintesencja dojrzałej kobiecości.

PS. Rabarbar był bez żadnych dodatków. Tak się matka bawi słowami w niedzielne południe.

1 komentarz:

Wystąpił błąd w tym gadżecie.