Wrzuć na luz

Matko, wrzuć na luz, bo nie dojedziesz. Skrzynie sobie zatrzesz, gdziekolwiek ją masz, bez głupich skojarzeń. W każdym razie, matko na zakrętach nie wyrabiasz. Tak sobie matka Durska właśnie tłumaczy…. Tak sobie siedzi dziewczynina i gapi się w monitorek i stwierdza, że jak weźmie jeszcze jedno zlecenie, to pęknie, wybuchnie i będzie pył marny z niej.

Matka Durska się zatrze zanim się dotrze. A że się jeszcze okazało, że kobiecina nie potrafi jeździć na benzynę, to już w ogóle goni w piętkę – niezmotoryzowana popyla biedaczyna z wózkiem w krajobrazie zimowym.

Wiosna też się bowiem zatarła i nie dotarła. I jednakże jakowo ciśnie się matce na usta pytanie odwieczne, jak żyć? To go nie zada. Albowiem jest to bezcelowe.

A tak swoją drogą to technika jazdy ma ogromne znaczenie. Współcześni kierowcy w wielu wypadkach pozbawieni są odpowiedniej techniki. Przekłada się to na jakość prowadzenia pojazdów mechanicznych po ciągach komunikacyjnych. I nie ma znaczenia, jakim ciągiem jadą. Za wolno ruszają. Matka Durska teraz też za wolno rusza, gdyż nie radzi sobie z pierwszym biegiem. Kolejne jej wchodzą, ale ten pierwszy wymaga obrotów. Ustalenie odpowiedniego poziomu tychże bywa zbyt czasochłonne… mąż zasugerował, że w chwili obecnej co najwyżej mogę sobie po parkingu pojeździć. To się czuje. To się wie.. a ja jakoś zapomniałam. Ja sobie ropy zatankuję…

O i jeszcze zwrócono mi uwagę, że na obcasie prowadzę. No przecież to jakby logiczne. Nie rozumiem… I że mechanizm rozrządu sobie powinnam wymienić. Doigrał się, obiadu nie będzie!

Co za życie, no mówię Wam.

I że niby taki spokojny był dzień…

Żadnych doniesień o zniszczeniach, prawda? Od rana trochę wycia do rury od odkurzacza, a potem, że było błogo i relaksacyjnie?… Nic z tych rzeczy. Tylko matka już zobojętniała… Już jej wszystko jedno, odpuściła. Można powiedzieć, że tym samym Godzille odniosły zwycięstwo.

Gdyby dziś mi powiedzieli, że biorą kluczyki i jadą na imprezę, to pewnie dałabym im jeszcze na piwo. Pełen luz, nic mnie nie rusza.

Wrzeszczą, tłuką się, rozlewają, wyciągają z lodówki i rozwlekają po domu szynkę – nic, luz. Bawią się mopem, rozlewając po drodze zawartość wiadra – nic, luz.

Pomazanie ściany – luz, żadna nowość.

Marchewka schowana pod moją kołdrę – pikuś do prawdy, nic takiego.

Śniadanie jedzone przez dwie i pół godziny – w zasadzie do obiadu – spoko.

Obiad jedzony do kolacji – luz. A w przypadku młodszej – 5 kaszek z butelki ze smoczkiem, zamiast pracowicie ugotowanego obiadu – nie ma sprawy. Jemy, co lubimy.

Nieodrobiona muzyka – nie szkodzi. Bura od pana od muzyki – ale czy to mnie ochrzanił? Odmowa wyjścia na spacer zakończona rykiem pod drzwiami – ale tam. Cały dzień przed telewizorem – mnie w pracy nie przeszkadza.

Niechęć do literatury – ja swoje przeczytałam, będą – z całym szacunkiem – na śmieciarkach jeździć.

Zero pomocy konstruktywnej dla mnie, tylko postawa roszczeniowa – ależ drobiazg. Połamanie iluś tam zabawek – bez przesadny, nie ma o co kruszyć kopii.

Pomazanie moich notatek – żadna świętość te moje notatki, tak jak ściany.

Ślady klejaszczych łap na telewizorze – oj, trzeba było dotknąć akurat, to się dotknęło. Rozlane ciecze – dajcie spokój. Pełen luz. Spokój błogi i opanowanie.   

Pocięcie paska od mojej torebki – no też KU…LUZ.

Jestem spokojna, zupełnie zobojętniała i dam im na to piwo, niech jadą na imprezę.