Napisał:
Gdy wczoraj bawiliśmy się w brontozaura ze wścieklizną,
głupek znalazł starą skarpetę taty. Była wprawdzie dziurawa, ale Głupek uznał ją
za świetną tarczę przeciwko strzałom z pistoletu. Niechcący ją jednak powąchał
i padł prawie zemdlony. Walnąłem go w plecy, ratując mu życie. A ta niewdzięczna
małpa się rozryczała i pobiegła do taty na skargę. Przez niego tata zabrał mi
pistolet na cały dzień. Szkoda, że nie zabrał skarpety…
To fragment dzieła Godzilli. Dzieło na konkurs do szkoły.
Nie wiem, czy twórczość mojego bądź co bądź syna dobrze o nas świadczy. Jestem
w trudnym położeniu, powinnam wspierać Godzillę i zachęcać go do udziału w
konkursie, ale troska o nasz wizerunek powinna mnie powstrzymać przed
jakimikolwiek pochwałami twórczości potomka. To wychowywanie to same miny i
wyboje. Pójdzie matka na psychologie czy coś, będzie mądrzejsza. Albo w
poradnikach poszuka… teraz takie modne.
Jak wychować geniusza?
Jak rozbudzić potencjał dziecka?
Wychowanie bez porażek
Rodzicielstwo bliskości.
Wprawdzie matka z tych, co w poradniki nie wierzą… Matka
wierzy we własną intuicję, trzyma Godzille mocną ręką, choć nie unika pochwał,
wyznacza granice, które czasem pokrywają się – w ramach bliskości – z czubkiem
jej nosa. Nie ważne. Znajdę jakieś rozwiązanie – Godzilla zaniesie dzieło na
konkurs, ale ja więcej się w tej szkole nie pokażę. Niech ojciec chodzi na
wywiadówki. Jak nie posprzątał skarpetek, to niech ma.
A z innych ważnych rzeczy, nic ważnego się nie wydarzyło. Wydarzyły
się rzeczy błahe i nieznaczące, acz takie codzienne. Takie zwyczajne, życiowe.
W zasadzie też ważne, ale inaczej ważne. Ważne, gdyż niezbędne, leżące u
podstaw, stanowiące w zasadzie istotę bytu i ból jestestwa. Poprasowałam.
