Zła, zła, zła. Samo zuo. Wredna i zgryźliwa. Złośliwa i
małpiasta. Obiadu nie dała. Przyczyna już znana. Nadal przelewu brak. Durska
sobie myśli, że to jednak upokarzające. Duża firma, setki zleceń. Im jest wszystko
jedno w zasadzie. Mnie nie. Bo to ja czekam, ja muszę się prosić i przypominać
i dopominać o coś, na co mam umowę. A to właśnie jest upokarzające. Brakuje nam
kultury – w biznesie również. Bo to są elementarne zasady kultury biznesu.
Przestrzeganie terminów, dbanie o wzajemne relacje. I mimo, że relacje mam
doskonałe, to jednak… relacje z osobą, która może się tylko tłumaczyć, bo nie
ma wpływu na decyzje.
Dobra. Trudno. Po prostu mi się odechciało! Normalnie chodzę
i kąsam jak żmija.
I wszyscy mi podpadają. Godzille w pierwszej kolejności. Właśnie
wydarłam się na starszą, że północ ma na południu. A jutro klasówka. Trochę za
późno na tak fundamentalne zmiany. Na młodszą się jeszcze nie wydarłam, ale wszystko
przede mną. Młodsza padła po występach i właśnie się obudziła, żądając mamby ze
sklepu. Ojciec poszedł, bo uznał, że taki aktor i taka sława może mieć
zachcianki. Przy okazji ma mi colę i paluszki przynieść, to nie protestowałam.
Bo mimo, że mi nie zapłacili, nadal pracuję i potrzebuję zasilacza. Takie życie.
Pracuję mimo rozczarowania, pracuję rozczarowana i z taką niejaką goryczą.
Trzeba posłodzić.
Poza tym podpadają mi inni – tak po prostu. Warczę. Bym się
zemściła. Problem polega na tym, że nie wiem, na kim konkretnie. Dlatego dziele
po wszystkich równo, najłatwiej mi w tych, co na miejscu. Ale przez sieć też
mogę. Komu przyłożyć? Komu?
I nic mi się nie podoba. Wszystko jest brzydkie. Ohyda. Nie
smakuje.
No normalnie jak w potrzasku. Własnej złości, bezsilności.
I w związku z tym coś muszę z tym zrobić. Konstruktywnego.
Nie, do dupy ten post. Beznadziejny. Idę się utopić i
zagotować.
